A POEM BY TAGORE

HE COMES--THE HERO

&
He comes-the Hero !

The world vibrates ;

Grass blades thrill;

Conches blare in heaven;

Gongs sound on earth

This is the great birth !

Forts of moonless night

Shatter and fall apart .

Brimming with new hopes ,

Dawn on hiltops sings,

"Do not fear !do not fear !"

And the cosmos reverberates

"Hail the New Man!"

---RABINDRANATH TAGORE

அவன் வருகிறான் --

நாயகன் வருகிறான் !

உலகமே அதிர்கிறது !

புல்லிதழ்கள் பூரிக்கின்றன -

சுவர்க்க சங்கங்கள் முழங்குகின்றன -

மண்ணில் மணிகள் சப்திக்கின்றன -

ஆஹா ..பெரும் ஜனனம் இதுவல்லவோ !

நிலவற்ற இரவுக் கோட்டைகள்

தகர்ந்து பொடியாகின்றன --

புது நம்பிக்கைகள் பொங்கிட

"அஞ்சேல் ! அஞ்சேல்!" என

மலைச்சிகரங்களில்

'வைகறை ' பாடுகிறது -

"வாழ்க புது மனிதன்!"என

பிரபஞ்சம் எதிரொலிக்கின்றது .

&

மொழி மாற்றம் ...சந்திர கலாதர்

MOTHER THERASA

அன்னை தெரசா

&

தெய்வமாய் நீ ---

கருணை முகம் காண்கிறேன்

கைகூப்பி நிற்கிறேன்--
ஆசி தரும் தெய்வமே

எனக்குக் கைகூப்பினால்--

மாசுடை நான்

திடுக்கிடுகிறேன் -

உன் கண்களின் அழைப்பு

என் பாதங்களின் தயக்கம்

நெருங்க முடியவில்லை தாயே !

என் கண்களில் கசிவுண்டு

ஆனால் அருட் பெருக்கில்லை --

சொல்லில் இதமுண்டு

ஆனால் செயலில் வளமில்லை-

உன்போல் கருணை

ஒரு சிலர்க்கே ஆகுமோ ?

----------சந்திர கலாதர்

IN A TEMPLE SANCTUM SANCTORUM

உன் கோயில் கருவறை முன் ..!

&

இறைவா ..! இறைவியே ..!

கடவுளே என்பதைவிட தாயே தந்தையே எனத்

துணையாய் அழைப்பதில் நிம்மதியே தனி ---
தனித் தனியே ஏக்கங்களை ஏற்றபடி புலம்பி

விழி ஏரிகளை உடைத்து விடுவதில் ஓர் நிறைவு --

என் இல்லத்தில் சிறு பிறையில் தனிமைச் சந்திப்புகளை விட

கோயிலில் நின்ற திருக்கோலத்தில் கற்பூர தீபாராதனைகளில்

நெஞ்சு நெகிழ இரு கை பரப்பிப் பரவசமாய்ப்

பலரிடையும் என்னில் என்னுள் ஒன்றி நிற்பதில் சுகம் ---

நீங்கள் எட்டவே கருவறை இருளில்

கறுப்பாய்க் காலங்காலமாக கால்வலிக்க நின்றாலும் --

என் குறைநிறை கண்களின் பார்வை வீச்சில்

மெழுகி வைத்த ஒரு பாறைத் துண்டு எனவே தோன்றிடினும் --

இறை அருளோர் உன் அழகை அங்கம் அங்கமாய்த்

தம் பாமாலைகளில் தொடுத்து பரவசப் பட்டிருப்பினும் --

ஒன்றை நினைந்து நினைந்து நான் திகைத்துப் போகிறேன் --

உங்கள் எட்டாத பாதங்களை இங்கிருந்து எட்டி எட்டித் தொட்டிட

என் முந்தையோர் எத்தனை தலைமுறைகள் நிலம் வீழ்ந்து இருப்பர்--

தம் நெஞ்சில் தூசித் துளிகளை பிரசாதமாய் ஏற்று இருப்பர் !

பாத அரவிந்தங்களில் நம்பிக்கைகளை நட்டு இருப்பர்--

எத்தனை ராஜ கர்வங்கள் தலை தாழ்ந்து பணிந்து இருக்கும் !

எத்தனை பாபங்கள் பரிகாரம் தொழுதிருக்கும் !

உங்கள் முன் எத்தனை சரித்திரங்கள் திறந்து மூடியிருக்கும் !

எத்தனை இளமைகள் முதுமைக் கூன் பெற்று மடிந்து இருக்கும் --

ஆம் ..அமைதியாய் அனைத்திற்கும் நிலைக்களனாய்

எதனையும் எடுத்துரைக்காத ஓர் மர்மப் புன்னகையாய் --

இன்னும் பன்னூறு ஆண்டுகள் அழிவிலாது இப்படியே

எம் முன் அழிவுகளை ஆக்கங்களை அசையாத பார்வையோடு

நம்பிக்கை ஊற்றாய் நின்று இருப்போம் எனும் மொழி கேட்கிறது --

இந்தச் சிந்தனையில் என் குறை மறந்தும் நிம்மதியாய் வழி நடந்தேன்

-------சந்திர கலாதர்

DURING A NIGHT WHEN IT HEAVILY RAINED

[ஒரு பலத்த மழை அனுபவங்கள் உரைநடையாய் ]

நேற்று இரவு இந்த வலிமையான மழை என்னைத் தன் சுழலுள் மிகச் சிக்க வைத்துக் கொண்டது .--

அடர் மழையை ,மின்னல் வலிய சிறகுகளை, வெடிபடும் இடிகளை நுணுக்கமாகத் தியானித்தபடி இருந்தேன்--

வீட்டின் பாதுகாப்பில் மழைமின்னல் இடிகளையெல்லாம் பதிவு செய்தேன் --

காரணம் : மழையின் பேச்சு,இடிகளின் மிரட்டல் முனகல்கள் அனைத்திற்கும் மிகச் சரியான எழுத்து வடிவம் சமைக்கவே !

இந்த ஒலிகளையெல்லாம் வடிகட்டி வடிகட்டி செவித்தியானம் செய்தேன்-

இடிகள் தான் எத்தனை எழுத்துக்களில் தம்மை வெளிப்படுத்துகின்றன --கொட கொட கொட டுமு டுமு டுமு டம டம என்று பெரிதாய்

வானமே பொடிபடத் துவங்கி, மெல்ல மெல்ல ஒலியே சிறு பொடிகளாகி ,

சிறு தகர டப்பா போல வான வீ திகளில்உருண்டோடுகின்றன -

மின்னலின் வலிமைக்கு ஏற்றவாறு ஒலிகளின் ஏறு- இறங்கு-தொடர் சங்கிலிப் பிணைப்பு ---இடைவிடாது !

மழையோ பல குரல் மன்னன் --'சோ '..'சர சர'.'தட தட''டொட் டொட்'

என் விவரிப்பு எப்படிப் பண்ணிடினும் அது அந்த ஒலி அமைப்பு பக்கம்கூட நெருங்கவே முடியவில்லை--

எனவே நான் வெற்றி பெரும் வரை பதிவுகளை,மற்றும் இனி வரும் மழை இடிகளைக் கேட்ட வண்ணமேதான் இருப்பேன் !

மின்னல் என்னை எப்போதும் வியப்பில், ஆர்வத்தில் ,கட்டிபோடும் ,இழுத்துச் செல்லும் மகா மாயன் --

வான் பறவைகள் பல வடிவங்களில் சிறிது,பெரிது,மகாப் பெரிது என்றபடி,அழகாய்,ஆவேசமாய், அற்புதமாய்,அச்சமூட்டுபவையாய்

தத்தம் மெலிய, வலிய ஒளிச் சிறகுகள் விடாது படபடத்தபடி ,திக்கு எங்கினும் இறங்கி ,பறந்து.போரிட்டு, வான் வெளியையே வெள்ளிக் கோட்டை ஆக்கி ,மேக முந்தானைகளுள் ஓடி விளையாடி ..இன்னும் என்னவெல்லாம் கூற ..!

நான் மந்திரத்தால் கட்டுண்டு ஊமையாய் நின்றிருந்தேன் .

--------சந்திர கலாதர்

YEA...IT IS ONLY A BOX CAMERA ..!

அது ஒரு 'டப்பா' காமிராதான் ...!

&

அது ஒரு 'டப்பா' காமிரா தான் --

ஒரு கிட்டப் பார்வைக் கண்ணாடி

என்றும் கூடச் சொல்லலாமே !

ஆம்.. பழைய காலம்தான்--

அது வாயை மட்டும் திறந்து

வந்து விழுந்ததை விழுங்கும்

குருட்டு மனனம் செய்யும்

பள்ளி மாணவன் போல் !

கூர்ந்தும் நோக்காது-

'பளிச்' என மூளையில்

பதிந்தும் கொள்ளாது --

அதற்கே என்ன ' ஸ்டைல் ' செய்தோம்

ஹாலிவூட் திரைப்படம் எடுப்பது போல் --

உருட்டிப் புரட்டி சிலநாள் எடுத்தபின்னே

கடையில் கழுவக் கொடுத்து

தேர்வு எழுதிய மாணவன்போல்

'திக் திக்' எனத் தவம் கிடந்து பார்க்கையில்

எல்லாமே வெண் அல்லது கறுமேகங்கள்போல் !

எது எது யார் யார் என்றே புரியாது --

தெரிந்தாலோ எல்லாம் புள்ளி மயம் !

ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆன படம்---

என்னோடு சேர்ந்து கிழண்ட படம் !

காலம் பசியில் தின்ற படம் -

மஞ்சள் நிறைவாய்க் குளித்த படம் !

அதில் இருப்பவர் சிலர்

உலகில் இல்லாத படம் !

எப்படி இருந்தால் நமக்கென்ன ?

எடுத்து பார்க்கையில் வெடிக்கும் பரவசத்தை

எழுத்தில் குரலில் இயன்றிடுமோ !

புது வெள்ளமாய் புரண்டிடும் நினைவுகள் -

பாசம் தோய்ந்த அப் பார்வைகள் -

அந்நொடியில் உறைந்திட்ட குறுஉரைகள் --

பின் புலமாய்த் திகழ் இயற்கைத் தோற்றங்கள் --

அசட்டுச் சிரிப்புக்கள் .விழி மூடல்கள் எனக்

காலத்தின் ஆழத்தில் நமை அழுத்தி

அந்நறுமணக் குழலை உட்செலுத்தி

இந்நொடிகளை மாலை மயக்கமாக்கிடுமே !

இதயம் பூவாய் மலர்ந்திடுமே !

விழிகளில் கண்ணீர் மொக்கிடுமே !

&

சந்திர கலாதர்

fructified in silence and merged in your grandeur

மௌனத்தில் கனிந்தேன் .!

&

இளங்காலை நேரம்--

இந்த எளியவனை எதிரில் அமரச் சொல்கிறாய் ;

இமைத் திரை இறக்கச் சொல்கிறாய் -

"தியானி !"-

பணித்தலா ? பனித்தலா இது!

கட்டளையா ?

தென்றலின் தழுவலா ?

மென்மையாய் உன் குரல் ரீங்கரிக்கின்றது -

விழி விசிறிகளை நீயும் இறக்குகிறாய் !

தியான தீபம் உன்னில் சுடர் பூக்கின்றது -

தவழ் தென்றலில் மலர்களின் மாய மணம்

உயிரினை மூழ்கச் செய்கிறது -

காலம் சற்றுத் தவழ்கிறது -

என்னுள் இனம் புரியா ஒரு படபடப்பு ;

இமைகள் சிறகு விரிக்கின்றன !

என் விழிகளின் முன் உன் பேரழகு !

நிலவென வருடும் அமைதி -

கூசாத அலையாத ஒளி விரிவுகள் -

குழந்தையாய் உறங்கும் தியானம் !

உளமார ரசிக்கிறேன் -

கால மொட்டு எப்பொழுது கனியாயிற்று ?

தியானம் விழிக்கிறது -

"என்ன உண்மை கனிந்தது?" -வினவுகிறாய் -

உன் கேள்வி எனை மெல்ல வளைக்கிறது ;

என்ன சொல்வேன் ?

நாலாபுறமும் ஒரு நொடி

விடையைத் தேடி விழி பறக்கிறது !

மறுநொடி...

"மௌனத்தில் கனிந்தேன் ;

பேரழகில் கலந்தேன் !"

உன் முத்துச் சிரிப்பொலி

செவிகளிலே கலகலக்கிறது !

&

சந்திர கலாதர்

WHY EMPTY MY LIPS .?

ஏன் உதடுகளை வெறுமையாக்குகிறாய் ?

&

பச்சிளம் காலையிலும்

பழுத்த மாலையிலும்

உன்னைச் சந்தித்து அளவளாவ

கட்டுக் கடங்காப் பேராவலில்

பரபரப்பதைக் கண்ணுறும் இவர்கள்

" ஏ ! மூடா !

அவனைக் கண்டனையா ?

எங்கு எப்படி இருக்கிறான் ?"என

வினாச் சரங்களால் காயப்படுத்துகின்றனர் --

ஏளனங்களால் என்னைக்

கொத்தி எடுக்கின்றனர் -

&

தலைவனே !

தினமும் தவறாது சந்திக்கிறேன் அல்லவா?

மனமார உரையாடுகிறேன் இல்லையா ?

மகிழ்வில் திளைத்து ஆடுகிறேன் அல்லவா?

பின் ஏன் அந்த வினாக்கள்

என் தலையை

மண் பார்க்க மடித்து விடுகின்றன ?

அவ்வேளைகளில் ஏன்

என் வார்த்தைகளைப் பறித்து

உதடுகளை வெறுமையாக்கி விடுகிறாய் ?

&

சந்திர கலாதர்