Saturday, August 13, 2011

dumb joys

ஒன்றா இரண்டா ஊமை சந்தோஷங்கள் !
&
எல்லாமே நல்லபடியாய்த்தான் சென்றது
குடும்ப ரயில் எல்லோரோடும்
தண்டவாளத்தில் நன்றாகத் தான் ஓடியது;
வழிகாட்டி விளக்கு சுணங்கிப் போனதா இடையில் ?
எதிர் வண்டியோடு மோதித் தடம் புரண்டது ;
எனதின் ஒரு பகுதி எதிர் வண்டிக்குள் புகுகிறது-
என் பகுதி காயங்களுடன் மறு பாதைக்குள் நுழைகிறது
ரணங்களுடன் இரு வேறு பாதைகளில் பயணிக்கின்றன -
சந்திக்க இனி வாய்ப்புக்கள் எந்த நிலையத்திலோ என்றோ ?
வாழ்க்கை எதையும் ஜீரனிக்கப் பார்க்கிறது--
முடிகிறதா ? வழுக்குகிறதா ?வதை செய்கிறதா ?
&
கடந்ததின் பதிப்புகள் நிழற்படங்களாய்
என் முன் இறைந்து கிடக்கிறது --
விடை கொடுத்தாயிற்றே இன்னும் ஏன் இந்தக் கரிசனை ?
ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு கதை பின்புலமாய்--
ஒவ்வொரு உறைந்த நொடியிலும்
பதிப்பின் உணர்வு நதிகள் நினைவு புரண்டு தாக்குகின்றன --
" இதை ஒதுக்காதே ; இது தனித்தது ;உன்னோடு ஒன்றியது !" எனப்
பொல்லா மனம் புலம்பித் தவிக்கிறது --
அவன் அல்லது அவள் பொக்கை வாயாய்,பொன் சிரிப்பாய் ,
மழலை நதியாய், துள்ளு அணிலாய் , சிட்டுக் குருவியாய் ,
விளையாட்டுப் பம்பரமாய் ,வீம்பாய்,அழுகையாய் ,
அடமாய் , அடங்காப் பிடாரியாய் ,நாளொரு மேனியாய் ,
கொள்ளைப் பேச்சாய் , பள்ளிப் பாலகனாய் ,
ஆடை வனத் தேவனாய் ,அழகு மலராய் ,
கல்லூரித் தோழருடன் சுற்றுலா விடுதலையாய் ,
தோளையும் மீறிய வளரச்சியாய்,மீறிய பேச்சாய் ,
மணமேடை நாயகனாய் ,பின் மனமேடை அகன்றவனாய் --
ஓ..! எத்தனை அவதாரங்களாய் ?
மனம் ஒப்பவே இல்லையே !
வண்ணப் படங்களை மங்கியே போயினும் -
நினைவுகள்தான் மனப் பாறையில் கீறிப்போயினவே-
கணினியில் வன்பொருள் தகட்டில் அலசி ஏற்றுகிறேன் --
எனக்குத் தொடர்புண்டோ சற்றும் இல்லையோ --
அவனு[ளு ]க்கு உண்டாயின் அதுவே போதும்;
அவனே அதில் இல்லாது போயினும்
அவன் கை காமிரா அந்நேரம் ஏந்தி நுழைத்திருக்கும் ;
அது அல்லது அந்நண்பர்கள் அவனின் மகிழ்வு நாதங்கள் ;
அவன் கும்மாளத்தில் சிரிப்பில் எத்தனை சுவைகளோ ?
அவன் சிரிப்பில் என் இறைவனை அன்றோ
இம்முதுமையிலும் மனம் கண்டு கொள்கிறது --
வாலிபம் இதை இன்று கவனம் கொள்ளாது ;
பின் அசைபோடும் ஓய்வில்
நினைவு இனிப்பில் நனையும் ; முகம் மெல்லப் பூக்கும்--
அன்று ஓர் நொடி எனை நினைத்தாலும்
அதிலே ஆயிரம் சந்தோஷம் தானே !
ஒன்றா இரண்டா வாழ்க்கையில்
இந்த ஊமை சந்தோஷங்கள் !
&
------சந்திர கலாதர்

a poem by rabindranath tagore

BIRD,
பறவையே !
why do you forget your song sometimes ?
சில நேரங்களில் உனது பாடலை
ஏன் மறக்கிறாய் ?
why not sing on ?
பாடினால் என்ன ?
don't you know
how futile is a songless morning ?
இசையிலா புலர்காலை எத்தனை வீண் என்பதை
நீ அறிகிலையோ ?
the first fingers of dawn
trembling on tree leaves--
this is your song.
மலர் காலை தன் முதல் விரல்களால்
இலைத் தந்திகளில் மீட்டுகிறதே
அது உனது இசைதானே --
don't you know
you are the loved one of the morning ?
காலையின் அன்புச் சின்னம் நீயே என்பதும்
நீ அறியாயோ ?
the ' lakshmi ' of dawn
who offers gold to me on waking--
நான் விழிக்கையில் பொன்னை எனக்குப் பரிசாக்குவது
இளங்காலை எனும் ' திருமகள் ' அல்லவா ?
don't you know
it's time to offer her your song ?
இது நேரமே உன் கீதங்களை
அவளுக்குப் படைக்கும் தருணமல்லவா ?
இது நீ அறியாததா ?
after the dreams of a night of sorrow
comes the magic of your morning raga--
ஒரு துன்ப இரவின் கனவுகளின் பின்
உனது காலை இசையின் மாயம் தொடர்கிறது --
don't you know this is the song of new life ?
இதுவே புது வாழ்வின் பாடல் என்பது
நீ அறிகிலையோ ?
--rabindranath tagore.
[ மொழி மாற்றம் ...சந்திர கலாதர் ]

Friday, August 12, 2011

creation has taught me a lesson .

creation taught me a lesson.
&
nature photography has taught me a philosophy
of mountainous proportions in a language of silence--
if you deeply desire to merge into nature's grandeur
you must reduce yourself to a dot and featureless even ,
and the glory and the inaccessible peace would be yours--
but if you cannot escape your centripetal urge from yourself ,
you alone would be there in full bloom
and not the immensity and the intricacy of creation !
&
s.chandra kalaadhar

Wednesday, August 10, 2011

EARLY DAWN

உஷத் காலை
[ EARLY DAWN ]
&
வெள்ளை முகிற் பறவையினம் வெண்ணிலவை அணைத்திருக்க -
கள்ளமொழித் தாரகைகள் கண் விழித்துப் பார்த்திருக்க --
கீழ்த் திசையில் வெள்ளை ஒளி நீலவானைத் தொட்டெழுப்ப --
மெல்லவரும் குளிர் காற்று கிசுகிசுத்துத் தடவிடவே
நிலமகளும் விழித்திட்டாள் மெதுவாகத் தெளிவுற்றாள் !
&
காதல் மேக நெஞ்சத்திலே ஆசையொளி ஊற்றிவிட்டு
காதல் தந்த போதையிலே காவியங்கள் கண்ணியற்ற
முயங்கிவிட்ட பெண் நிலவும் வெட்கம் மிகப் பொங்கிவர --
மயங்கிவிட்ட ஆண்முகிலின் அன்புக் கர அணைப்பினின்று
விடுபட்டு உடன் விலகி நின்று வெள்ளை ஒளி வதனமதை
மஞ்சள் வெட்கத் திரை போர்த்தாள் மௌனத்தில் மிக நலிந்தாள் !
&
மேலைத்திசை மூலையிலே நேற்று மாலைக் கதிர் இறங்கக்
கனிவுமிகப் பறந்தவாறு மேற்திசையிற் கூடிநின்று
வழியனுப்பி விடைபெற்ற அச்சிறு பறவைக் கூட்டம்
இன்று வெள்ளை ஒளி வான் தழுவி ஒண்கதிரோன் வரவுசொல
கீழ்த்திசை கூடகன்று காற்றில் ஏறிக் கரம் பரப்பிக்
காலைத்தேவன் கதிர் அரசைக் கோலமிகு இன்குரலாலே
வாழ்த்துப் பாடி வரவு வேண்ட வான் நிறையப் பறந்து சென்று
வயல்வெளி நிறைக்குது பார் இதயம் இறக்கை காணுது பார் !
&
-------சந்திர கலாதர்

MOM ! HOW YOU ALONE.....?

அம்மா உனக்கு மட்டும் எப்படி....?
[ இறுதிப் பகுதி ]
&
உதவாக்கரை என்றெனை விளித்து இடிப்பார் --
கோடை மழையின் படு தீவிரத்தோடு திடும் எனக்
கடும் வசவுகள் கொண்டு நையப் புடைக்கிறார்--
நச்சு நாவுகள் நெஞ்சில் அறைவதும்
ருத்ர விழிகள் சினந்து குவிந்து சுட்டு எரிப்பதும்
இரக்கமற்ற முகக் குறியீடுகள் வெட்டி
விரட்டி அடிப்பதும் தாங்குதற் கிலையே--
அம்மா !
இவர்கள் கோப மின்னல்கள் கண்களைப் பறிப்பன !
தனிவழிப் பாதையில் இருள்மிகத் தெளிப்பன !
உடல் தள்ளாடி வீட்டினுள் நுழைகிறேன் -
மரண மௌனமாய் உன்முன் நிற்கிறேன் --
கிழிந்த உயிருள் நைந்த உடலை மறைத்துப் பார்க்கிறேன் --
உலர்ந்துபோன உதட்டு விளக்கினில்
சிறு சிரிப்புச் சுடரினை ஏற்றிப் பார்க்க வீணே முயல்கிறேன் --
தப்பிப் பீறிடும் பெருமூச்சுக் கற்றைகள்
போரிடும் சுடர்களை விழுங்கி விடுவன --
ஆனால் மடியும் மாலையின் மயங்கும் ஒளியில்
தனித்த வீட்டில் ஏகாந்த ரூபியாய் அன்புத் தாயே !
கீழ்வருவன பகர்ந்து வியக்க வைக்கிறாய் !
" பொன் கனவுகளின் பெரும் பேரரசே !
உலக நெஞ்சங்களின் அன்புத் தலைவனே !
என் வாழ்த்துக் கூரையின் குளிர்நிழல் விரிப்பில்
தாயன்புச் சுடர் அரியணை அமர்வாய் --
நிலவுப் பார்வையை நோய் மனங்களில்
மென்மையாய்ச் சொரிவாய் இனிமையைப் பொழிவாய் --
நறுமணத் தென்றல் மலர் வருடல்களால்
நெஞ்சில் எரியும் வேதனைப் புண்களை அன்பாய் ஆற்றுவாய் --
&
அன்புத் தாயே !
இவ்வுலகம் முழுதும் ஆளுவேன் நான் எனும்
அச்சேதி உனக்கு மட்டும் எங்கிருந்து வந்தது ?
நீஎனை உனது வற்றிய கரங்களில் பெருமையாய் உயர்த்தி
உன்னதச் சுடர் அரியணையில் ஆர்வமாய் ஏற்றிட --
சிதிலமான சிறு வீட்டினுள் உருவிலா மணிமுடி ஒன்றை
சுருங்கிய கரங்களில் நடுங்கிடப் பிடித்து
அந்தி மயங்கும் குருட்டு வேளையில்
குருடும் செவிடும் மண்டிய உலகினை
ஆளப் பணித்து முடிசூட்டி மகிழ்கிறாய் -
&
' கனவுகள் பொரிக்கும் வீண் சூனியக்காரன் ! ' என்பதாய்ச்
சேதி எங்கிருந்து அம்மா இவர்களைச் சேர்ந்து
பட்டப் பகலின் கூரிய ஒளியில் தற்காப்பில்லா என்
ஆன்மாவதனை விழிகளால் எற்றியும் உதைத்தும்
சொற்சாட்டை கொண்டு அடித்தும் அறைந்தும் வதை செய்கின்றார் --
பிடரியைப் பிடித்துக் கருணையேயின்றிப் பொல்லா விதி
உலுக்கிய பின்னே பயங்கரன் தோல்வியின் கரங்களில்
விசிறி எறிந்திடப் பேய் உதை ஒன்றைத் தோல்வி தொடுத்திட
வீட்டின் முன்பு இருட் குட்டையுள் குவியலாய் வீழ்கிறேன் --
தட்டுத் தடுமாறி படுக்கையுட் சரிகிறேன்-
விம்மல் நதியினை விழுங்கிட முயல்கிறேன் --
ஆர்ப்பரித்து மோதும் கண்ணீர் அலைகளை
அணையிட்டு அடைத்திட முயன்று தோற்கிறேன் --
என்னுட் புகுந்த பேய்களின் ஊளையும்
கூச்சலும் அரற்றலும் தாங்கவும் கூடுமோ ?
அவநம்பிக்கை நுரைத்திடும் நச்சுக் கோப்பையை
நெடிதாய் முடிவாய் நோக்கி நிற்கிறேன் --
அழகிய கோப்பையின் வசீகர இடையை
உள்ளங்கைளுள் இறுக்கிப் பிடுக்கிறேன்--
என்னிற் புகுந்து என்னையே அழிக்கும் பேய்களை எல்லாம்
ஈர்த்திடும் நஞ்சினை மடக்கெனக் குடித்து மாய்த்திட முனைகிறேன் --
&
அந்நொடி சரியாய் --ஒர்நொடி நழுவலில் நான் மாய்ந்திருப்பேன்--
அழைப்பின் நாதம் அலையாய் அணைக்குது -
" என் மலர்க் கனவின் வண்ணத்துப் பூச்சியே !
இதயக் கடலின் மென்னிசைதன்னில்
தனித்துச் செல்லும் வெண்பாய்த் தோணியே !
இருள் நஞ்சு நிறைக் கீழ்வான் கோப்பையில்
பொங்கும் பூதமேக நுரையுள் இருந்து
எத்தனை அழகாய் எழுகிறான் முழுமதி !
எத்துணை விரைவில் அது வளருது பாராய்
தன் அழகில் ஒளியில் ஒயிலில் மகிழ்வில் !
இதனை உன் இணையிலாக் கற்பனை நனைத்து
என் இதயம் நெகிழ்ந்திட ஓர் கவிதை தாராய் !
என் கானகத் தேவே ! கற்பனைக் குயிலே ! "
&
உள்ளே விரைந்து கோப்பையை உதைக்கிறேன் --
பால் நிலவதனின் மென்மை ஒளியில்
மெழுகுச் சிலையாய் பாச விழிகளின் உருக்கிடும் பார்வையில்
மரண நிசப்தம் போர்த்து நிற்கிறேன் --
தலைதனை நிமிர்த்தி அடர்பார்வை மெல்ல நுழைகிறேன் --
இருண்ட அவநம்பிக்கை மேகப் பொதிகளில்
உதய நம்பிக்கையின் மென்ஒளிக் கீற்றினை
வயோதிக விழிகளின் மங்கிய விரிவில் தெளிவுறக் காண்கிறேன் !
&
----சந்திர கலாதர்

Tuesday, August 9, 2011

MOM ! HOW YOU ALONE...?

அம்மா ! உனக்கு மட்டும் எப்படி...?
[ பகுதி -- 2 ]
[ பகுதி -1 ] [29.07.2011 FB யில் ]
&
அம்மா !
உனது வாழ்வோ குண்டும் குழியுமாய்த் தனிவழிச் சாலை --
துரதிருஷ்டம் விதியெனும் துள்ளிப் பாயும் வலிய குதிரைகள்
உன் காலத் தேரினை இழுத்துச் செல்வன --
வயோதிகத் தேரின் கனத்த கால்கள்
கரிய சோகம் செவ்வேதனை என்னும் புழுதிப் புயல்களை
அடர்ந்தெழ உதைத்துத் துன்ப ராகம் பாடிச் செல்வன--
கட்புலன் மறைக்கும் புழுதிப்புயலுள் அன்புத் தாயே !
மடியும் அந்தியின் மயங்கிடும் மணிகளில்
சிதைந்த வீட்டின் இருண்ட மூலையில்
சுருங்கிய விழிகளின் குறுகிய இடுக்கில் மங்கிய பார்வையால்
எவ்வறிவுச் சுடரின் ஓங்கிய ஒளியை --
வெட்கப் போர்வையுள் கடுகாய்க் குன்றி
சிலை மௌனம் பெருக்கி உன்முன் நிற்கும் என்னிற் கண்டு
என்னுள் உறங்கிடும் கவிஞனை உசுப்பி அகால வேளையில்
பாடப் பணித்து மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறாய் ?
&
ஆனால் இவர்களோ இளமை எழுச்சியின் சுடர்மிகு கண்களால்
ஒளிர் காலைப் பொழுதின் வெளிச்ச அலைகளில்
எத்தகு இருளும் சோக மூட்டமும் என்னுட் கண்டு
இரக்கமே இன்றி இதயம் கிழிபட ஓர் குரல் ஓங்கி
" பைத்தியம் ! பைத்தியம் ! " என விரட்டி அடிக்கிறார் ?
&
-----சந்திர கலாதர்

Sunday, August 7, 2011

EMPTY YOUR HEART OF INCONSOLABLE MISERIES

அழுது தீர்த்துவிடு , மனமே !
[ சில சொல்லமுடியாத துன்பங்கள் தலை வெடிக்கச் செய்கையில் ]
&
அழுது தீர்த்துவிடு -
இதயமே !
இப்பொழுதே அனைத்தையும்
அழுது தீர்த்துவிடு .
&
உறக்கப் போர்வையுள் உருளும் புவி -
தேய் பிறை முதற் பருவம் -
குறைப்பட்ட குளிர் நிலவு -
அமைதியான இரவு -
ஓசையின்றி விரையமாகும்
பால் வெண்மைச் ' சாந்தி ' -
இதுவே உன்னதத் தருணம் !
&
சட்டெனவே கிழக்கிருந்து பாய்ந்தேறி
அனைத்தையும் சீறி விழுங்கவரும்
வைகறையின் ஓங்கார வெள்ளத்துள்
சிக்குண்டு மூழ்கி மறைவதற்குள்
அழுது தீர்த்துவிடு ,இதயமே
உடனே அழுது தீர்த்து விடு !
இதுவே உன்னதத் தருணம் !
&
உருக்கிக் கரைத்துவிடு --
நெஞ்சமே !
இப்பொழுதே அனைத்தையும்
உருக்கிக் கரைத்துவிடு --
நொதித்த இதயப் புண்களின் செந்நிற வாய்கள் மீது
கடுங்கொடுமையாய் அழுத்திடும் துன்பக் கோளமதை
ஆத்மாவின் பெருமூச்சில் உன் பாடற் தீநாக்குகளின்
அசுர வெம்மையிலே -
உருக்கிக் கரைத்துவிடு ,நெஞ்சமே
உடனே உருக்கிக் கரைத்துவிடு !
&
விசிறி எறிந்துவிடு -
மனமே !
அனைத்தையும் விசிறி எறிந்துவிடு --
வல்லவன் வாழ்க்கையோடு போராடிக் களைத்தபோது
காவலற்ற மேனியெல்லாம் அவன் கொட்டிக் குவித்துவிட்ட
துயர்ப் புழுதி மலையினை --
&
படபடத்து விரையும் இக்குளிர் காற்று
காலை கதிரவனின் வெஞ்சாட்டையடி தின்று
மலைத்து நிலைத்திடுமுன் நீ கைகையாய்
அள்ளியள்ளித் தூற்றிவிடு -
அனைத்தையுமே மனமே
விசிறித் தூற்றிவிடு !
&
----சந்திர கலாதர்