ஓர் அந்தியில் என் நெஞ்சு

 

&

 

மார்கழி --8; சனிக்கிழமை ;

 

24.12.2011;

 

மாலை தேய்ந்து அந்தியின் அழகு -

 

பாலையாய் நெஞ்சு-

 

இளம் துளிர்ப்புகள் விழிக்குமா?

 

மொட்டை மாடி -

 

பரந்த திறந்த வானம் மௌனமாய் ;

 

செஞ்சிவப்பாய் அரை சூரியன் அமிழ்தலில் -

 

ஏதோ ஒரு சிறு சோகம் வானில் -

 

கையிலே தாகூரின் 'தோட்டக்காரன்'-

 

என்னுள் கனக்கிறேன் ;

 

நடக்கிறேன் இங்கும் அங்குமாய்-

 

நிகழ்வுகளை நெடிதாய் உறிஞ்சுகிறேன் ;

 

கீழ் வானத்து மேகங்களை

 

கடைசி நொடிக் கடைக்கண் காதற்பார்வையில்

 

கன்னம் சிவக்க வைக்கிறான் கள்ளமாய்க் கதிரவன் -

 

ஒரு புள்ளிபோல் ஜெட் விமானம்

 

தென் வடலாய் மேலைச் சரிவில்

 

வெள்ளி இரட்டை வால் குருவிபோல் அழகாய்ச் சறுக்குகிறது-

 

குளிர் காற்று சருமத்தின் நுண் துளைகள் வழியெல்லாம்

 

ஒரு 'சில்ல்ல்'ஐஇக் குத்திவிட்டுச் செல்கிறது அவசரம் அவசரமாய் -

 

மசூதிக் கோபுரத்தின் வழி நெஞ்சையே நெகிழ வைக்கும்

 

'வழிபாட்டு அழைப்பு ' வானுள் பொங்கி வழிகிறது -

 

'லா' ' வா' ' ஹூ' என்ற எழுத்தொலிகளுடன்

 

உடைவதுபோல் ஒட்டுவதாய்-

 

முடிவதுபோல் நிதானமாய்த் தொடர்வதுவாய்-

 

தாழ்வதுபோல் சட்டென உயர்வதுவாய் -

 

ஒரு உருகும் அழுகைக் கேவல் தாங்கி -

 

விண்ணுள் எழும்பி கடவுளையே சற்று அசைத்துவிடுவதாய் -

 

நெஞ்சைப் பிழிகிறது-

 

செவிகளில் பணிவு நிறைக்கிறது-

 

இமைகளை மூடித் தைக்கின்றது --

 

மெல்ல இருள் கசிகிறது ;

 

மேகங்கள் சாம்பல் பூக்கின்றன சோகத்தில் -

 

கைகள் கூம்புகின்றன -

 

நிலம் தாழ்ந்து வணங்குகிறேன் -

 

நெஞ்சில் பறந்து நிறையும் ஓர் மகோன்னத அமைதி -

 

"இறைவா !இந்த நொடி அமைதிக்கு நன்றி !"

 

வீட்டினுள் நுழைந்தால் கொசுக்களைவிடக் கவலைகளே சூழும் -

 

கொசுக்கள் சிறு புள்ளிகளாய் ரத்தம் மட்டும் தேடும் -

 

கவலைகளோ உயிரையே கேட்கும் -

 

மாலைகள் என்னை ஏமாற்றியதே இல்லை ;

 

என் பிச்சைப் பாத்திரத்தில் நிறைவாக என்றும் அருள்பவை ;

 

அந்தி வேளைகள் என் சிந்தையில் எண்ணிலாத் தாரகை சேர்ப்பவை-

 

ஓர் அந்தி வேளையே ஓர் நாள் என் அந்தி உயிர்ப்பாகட்டும் !

 

 

 

--சந்திர கலாதர்

இதென்ன கொலவெறி கொலவெறியோ /

&

மூன்று வயதுக் குழந்தைக்கு

இது மட்டும் புரிவதாயில்லை --

எதற்கு இந்த ப்ரீ -கேஜி ,எல் -கேஜி எல்லாம்?

இதென்ன கொலவெறி கொலவெறியோ ?

விழித்தது முதல் கண் விழுவோரை எல்லாம்

ஒரு பரிதாபக் கெஞ்சலுடன்

"இன்னிக்கு ஸ்கூல் இல்லை.. இல்லையாம்மா?

இல்லையாப்பா?என்ன தாத்தா ?

பாட்டீ! இல்லைதானே ?" எனும்

நம்பிக்கையற்ற குரலுடன்

'ஆம்' என்ற கிடைக்காத ஒரு சொல்லுக்காய் ஏங்கி

பாவம் என்னமாய்த் தவிக்கிறது !

அதை மீறி எல்லாமே மிதித்து நடக்கிறது -

இவர்கள் பாசம் எல்லாம் பொய்தானோ ?

கண்ணீரில் கரையாத கற்களோ இவர்கள் ?

முடியுமட்டும் முரண்டு பிடிக்கிறது -

ஒரே வாக்கியம்தான் திருப்பித் திருப்பிச் சலியாது--

"அம்மா ! இன்னிக்கி ஸ்கூல் இல்லேம்மா !"

கெஞ்சல் கொஞ்சல் மிரட்டல் ஆராதனைகள் பின்

ஆடைக்குள் திணிக்கப்பட்டதும்

வாழ்வே இருண்டு வாழ்வும் புரிந்து

கசாப்புக்கடை ஆடாய் கை இழுப்பில்

இல்லாத கொடிய ஸ்கூலுக்கு

வெறித்த விழியில் உயிரற்று நடக்கிறது !

-----சந்திர கலாதர்